Beroemde gasten

Tijdens de 26ste editie van TEFAF, de grootste kunstbeurs ter wereld die elk jaar in maart wordt gehouden in Maastricht, werd een heel bijzonder boek aangeboden: een gastenboek van het legendarische Lüchow’s, ‘Amerika’s beroemdste Duitse restaurant’ in Manhattan, dat in 1982 de deuren sloot. Het gastenboek bevat een hele reeks handtekeningen en aanbevelingen van beroemdheden die er tussen 1950 en 1963 aten: Fred Astaire, Humphrey Bogart en Groucho Marx, Grace Kelly en Marlon Brando, om er enkelen te noemen. Ook Richard Nixon plaatste zijn beoordeling, al gebeurde dat ruim voordat hij president van de Verenigde Staten werd.  

Bekende mensen die bij je te gast zijn geweest, en het zo naar hun zin hebben gehad dat ze een aanbeveling achterlaten. Het is voor alle horecaondernemers een opsteker van jewelste. 

Frits_Wester206.gif

Tijdens het paasweekend 2013 was Frits Wester, de parlementair verslaggever van RTL Nieuws, met zijn gezin te gast in Hotel Slenakerhof. Het was de koudste Pasen in bijna vijftig jaar. De bekende journalist liet een prachtige aanbeveling achter in het gastenboek. ,,Slenaken, Pasen 2013. Nooit sinds 1964 zo koud en zelfs met sneeuw.  Maar de ontvangst en service was meer dan warm en attent. Oprechte gastvrijheid blijft toch het fijnste. Daarom wat ons (wij en vrienden) betreft  5 sterren voor jullie zaak. Nogmaals dank en veel succes.”

Dat Bekende Nederlanders zich uitstekend thuisvoelen tussen de vele toeristen die Slenaken herbergt en zelfs opgaan in het dorpse leven, is misschien wel het mooist omschreven door de Nederlandse bestsellerauteur Tommy Wieringa, schrijver van onder meer de succesroman Joe Speedboot. In de zomer van 2005 nam hij zijn intrek in Hotel Berg en Dal en was er getuige van een uitgelaten stemming, schreef hij destijds in een column voor de website Deondernemer.nl. 

Oorzaak van alle vrolijkheid: de gebroeders Anker, de bekende Friese advocatentweeling die al sinds 1960 zijn vakanties doorbrengt in de Parel van het Heuvelland. Aanvankelijk met hun ouders, later met hun gezinnen, vrienden en bekenden. De twee strafpleiters zijn misschien wel de beste ambassadeurs voor het dorp, dat hun tweede woonplaats is geworden. In de dagen voordat ze vanuit Friesland afzakken naar het Limburgse Heuvelland heerst er zenuwachtigheid onder het hotelpersoneel, schrijft Wieringa. ,,De beroemde strafpleiters uit het noorden komen! Maak hun vaste kamers 13 en 14 in orde! Zet de flessen Els klaar!

gebroeders-anker370.gif

De gebroeders Anker brengen leven en voorspoed naar Slenaken, in hun voetspoor reist een heel gevolg van vrienden en familie mee, noorderlingen, mensen die je ’s morgens in de ontbijtzaal van Berg en Dal een luid ‘goedemorgen!’ toewensen. Wim en Hans Anker brengen hier al eenenvijftig jaar hun vakanties door. Ze slaan nooit een jaar over, mannen van ijzeren gewoonte, ze stellen er prijs op dat alles bij het oude blijft.”

Wieringa haalt een oude anekdote aan: toen in Slenaken de kermis werd geschrapt omdat er voor de kermismensen niets te verdienen zou zijn, zorgden ze er persoonlijk – en op eigen kosten – voor dat het spektakel terugkwam.

,,Hun komst” schrijft Tommy Wieringa ,,valt samen met een oud volksfeest, de dankzegging voor de bescherming van het vee tegen de pest. Het is zaterdagavond, de bevolking zingt en sliert in polonaise, de broers Anker haken in, een kelkje Els-jenever in de hand. Iedereen wil met ze praten, ze praten met iedereen.”

,,Zondagmorgen komt Wim Anker als eerste de ontbijtzaal van Berg en Dal binnen. Hij kust de hand van mijn verloofde. ‘Wat jammer’, zegt hij, ‘dat ik je nu pas ontmoet. Anders was je met een miljonair getrouwd geweest. Wel eentje uit het gulden-tijdperk, dat moet ik erbij zeggen.’ Als we de zaal verlaten, fluit hij heel hard Una paloma blanca.”