Auberge de Smockelaer

Het heeft juist elf uur geslagen op deze dinsdagochtend in april 2013, maar in de gezellige gelagkamer van Auberge de Smockelaer ruikt het al zo lekker, dat je spontaan zin krijgt om aan te schuiven voor de maaltijd. Buiten is de lucht betrokken; het voorjaar komt dit jaar wat trager op gang dan anders. Maar met de heerlijke geuren die uit de keuken komen, zal dát de groep gasten die aanstonds wordt verwacht een zorg zijn. Het personeelslid dat de thee komt brengen lacht. ,,Ruikt het nu al lekker? Wacht dan maar eens tot zo dadelijk de lunch klaar is”, klinkt het uitnodigend. We zouden er bijna voor gaan zitten.

smockelaer206.gif

We bevinden ons in het restaurantgedeelte van de ‘herberg’, een historische carréboerderij van 250 jaar oud in Heijenrath, een pittoresk gehucht met 125 inwoners tussen Slenaken en Epen. Auberge de Smockelaer – een knipoog naar het verleden, toen hier dagelijks volop illegale goederen de paar honderd meter verderop gelegen grens passeerden – is een begrip onder de talloze toeristen die op mooie, maar ook minder mooie dagen, dit deel van het Limburgse Heuvelland aandoen.

Het rustiek aandoende pand met zijn vele authentieke elementen (originele eikenhouten balken, plavuizen vloeren en buitenmuren van vakwerk), was altijd een boerderij. Tot Maurice Loo, de huidige eigenaar, het prachtig op een heuvelplateau gelegen complex in 2000 kocht en het omtoverde tot een succesvol hotel annex groepsaccommodatie en vergaderlocatie.

 

Haha! Hij zal niet tegenspreken dat het lekker ruikt, zegt Maurice Loo. Hij is dan ook trots op de gerechten die uit zijn keuken komen. ,,Je zou het in deze omgeving misschien niet onmiddellijk verwachten, maar ik durf zonder meer te stellen dat wij hier een top-kok aan het werk hebben, die elke dag voor 22,50 euro een driegangenmenu op tafel zet. Leroy van Beekum, want over hem hebben we het, is een chef die bijzonder creatief is en die goed weet in te spelen op de seizoenen. Wat hij niet allemaal voor elkaar krijgt! Alles wat door zijn handen gaat is even vakkundig bereid. Dat zeg ik niet alleen, maar dat blijkt ook steeds weer uit de reacties van onze gasten.”

smockelaer370.gif

Een deel van het geheim zit ‘m in het feit dat in Auberge de Smockelaer zoveel als mogelijk wordt gewerkt met biologische producten, legt Loo uit. Producten met de smaak van vroeger. ,,Neem het krulvarken, een bijzonder Hongaars ras dat niet allen hier in de omgeving is opgegroeid, maar ook hier is geslacht en verwerkt. Een project waarin we samenwerken met het Limburgs Landschap. Een ander voorbeeld zijn Galloway-runderen. Het vlees van deze koeien is ook geheel biologisch. Ze hebben nooit penicilline gekregen en hebben altijd buiten mogen grazen.”

Prachtige producten uit de eigen streek en mooie bereidingswijzen, dus. Maar op de kaart van Auberge de Smockelaer, vind je er niets van terug. Dat laatste klopt helemaal, bevestigt Maurice Loo. ,,Dat we het beste van het beste gebruiken, is voor ons zo vanzelfsprekend dat we het niet van de daken schreeuwen. We doen het gewoon. Daarbij komt: waarom zou ik het ergens anders gaan halen als we het hier ook hebben?”

Als bedrijfskundige weet Maurice Loo dat je een mooie onderneming – zeker tegenwoordig – niet kunt runnen als je alleen maar kijkt naar de kosten. De voedselschandalen die de afgelopen jaren het nieuws hebben beheerst, zijn daar misschien wel het beste bewijs van, zegt hij. ,,Voor mij is maatschappelijk verantwoord ondernemen heel belangrijk. Dat moet je niet op je kaart zetten; dat moet je uitstralen. Vandaar ook dat wij onze medewerkers selecteren op vriendelijkheid en passie voor het vak. Een kwestie van marketing? Nou nee. Wat mij betreft moet je eerder spreken van een way of life.”

Auberge de Smockelaer wil, net als veel andere bedrijven in het Heuvelland, dat puurheid en duurzaamheid weer vanzelfsprekend worden in Zuid-Limburg. ,,En dat kan best tegen een faire prijs, al zal iedereen begrijpen dat echte kwaliteit wat meer kost.”

Niet alleen het vlees, ook veel andere producten die uit de keuken komen – voor zover dat mogelijk is - komen uit de eigen omgeving”, zegt Maurice Loo. ,,Voor mijn vier kinderen wil ik het beste en dat wil ik ook voor mijn gasten. Ik vind het heerlijk om hen bij wijze van spreken het vlees van oma voor te zetten. Dat het gewaardeerd wordt, blijkt alleen al uit de vragen die wij krijgen. ,,Waar komt toch dat heerlijke vlees vandaan? Voor ons is het een mooie mogelijkheid om in gesprek te komen met de mensen. Je bouwt zo’n band met ze op, dat je gasten voor het leven krijgt.”